This Resting, Patience

„This resting, patience” to performans choreograficzny, który zaciera granicę między tańcem a instalacją. Od premiery w berlińskim Sophiensæle w 2024 roku prezentowany był kilkadziesiąt razy na najważniejszych europejskich festiwalach, takich jak Kunstenfestivaldesarts czy ImPulsTanz, a tuż przed warszawskimi pokazami na paryskim Festival d’Automne.

Zamiast klasycznej narracji „This resting, patience” proponuje trwanie w czasie. Ewa Dziarnowska i Leah Marojević przez trzy godziny tańczą na niebieskim, pokrywającym całą przestrzeń dywanie, w rytmie powtarzającej się piosenki Dionne Warwick „What the World Needs Now”. Ich taniec, solo i w duecie, to przyciąganie i oddalanie, czułość i napięcie, zabawa formą i uczuciem. Bliskość tancerek i publiczności sprawia, że samo patrzenie staje się formą uczestnictwa.

Dla Dziarnowskiej improwizacja i cielesna wiedza są ważniejsze niż wirtuozeria. Jej praktyka wyrosła ze sprzeciwu wobec sztywnych ram instytucjonalnych i z fascynacji tym, co dzieje się w ciele „tu i teraz”. To, co nazywa „erotyzmem uwagi”, nie polega na byciu oglądaną, lecz na byciu obecną: z drugim tańczącym ciałem i z publicznością.

„This resting, patience” to zaproszenie do spowolnienia i uważności, gdzie taniec jest praktyką bliskości, a nie widowiskiem.